Indelingstoernooi Topklasse B-meiden

5-0 voor ons

Na slechts drie trainingen waarin vooral op positiespel werd geoefend en met MB2 als sparringspartner zoveel mogelijk de wedstrijdsituatie werd nagebootst was er geen ontkomen meer aan. In Ommen moest er in vijf sets tegen vijf verschillende tegenstanders een plek in de topklasse behaald worden.
De voorafgaande week had ik als trainer/coach zijnde geprobeerd zoveel mogelijk informatie over de tegenstanders boven water te halen. Een paar tegenstanders waren zelfs zo vriendelijk geweest om hun afvaardiging op hun site te zetten. De conclusie was dat een plaats bij de eerste drie haalbaar moest zijn.

Zaterdagmorgen was ik ruim op de tijd bij de Meet aanwezig en het was bijna ontroerend om te zien dat de fietsjes van MA1 daar keurig gestald stonden. (Zij waren al een uur eerder richting Emmen vertrokken). Ik was niet de eerste, Chayenne Hulter zat daar al op het muurtje. Even later kwamen ook Kristin Dicke, Manon Runhaar, Liese klok, Noa Warrink, Susan Lamberink, Maaike Buit, Anouk Brink en Eblin Bekman aanfietsen of werden met de auto gebracht. Ook Sander Klok kwam op z’n fietsje aankarren, hij zou voor ons meegaan als scheidsrechter waarvoor nog onze dank.
Nadat Liese door een ieder gefeliciteerd werd, zij werd die dag 15, konden we vertrekken naar Ommen. In de Carrousel aangekomen bleek al gauw dat Volco het toernooi tot in de puntjes geregeld had. De hectiek en de herrie die ik in voorafgaande jaren wel eens aantrof bij een indelingstoernooi was hier compleet afwezig. Hier heerstte een serene rust.

Onze eerste tegenstander was Flash Nieuwleusen. Hun grootste zorg was of er wel genoeg ruimte op het wedstrijformulier was want ze stonden met 12 of 13 meiden in te spelen. Vooraf werd dan ook gezegd dat als er eentje met een afwijkende kleur shirt binnen de lijnen stond dit geen libero was maar ze hadden domweg gewoon niet genoeg shirtjes van dezelfde kleur. Bij het inslaan bleek dat een paar meiden van Flash de bal er aardig konden inraggen dus ik was er niet gerust op. De opdracht voor deze wedstijd was: Neem geen onnodig risco, laat de tegenstander de fouten maken, eerstse opslag moet goed zijn en let er vooral op voetfouten. Ik liet Noa op rechtsvoor starten zodat zij direct na de eerste keer doordraaien mocht serveren. Zij heeft een moeilijke opslag voorafgaand door een intimiderend ritueel. Als we daardoor direct een paar punten afstand konden nemen volleybalt dat een stuk ontspannender.
Zo gezegd zo gedaan en de voorsprong werd langzaam uitgebouwd tot zeven punten. Halverwege de set stokte het even en kwam Flash bijna langszij. Zij maakten echter wel de opslag en voetfouten waarvoor ik de Kangeroemeiden gewaarschuwd had. Onze verdediging en aanval liep ook weer op rolletjes en toen de voorsprong weer was opgelopen tot 6 punten gooide Flash de handdoek in de ring. Ze gingen wisselen om iedereen speeltijd te gunnen wat op zich al een hele onderneming was. De eerste wedstijd werd gewonnen met 25-19.

De volgende wedstrijd was tegen Emmen ’95 B2. Deze wedstijd had ik vooraf als winst ingecalculeerd maar dat had ik de meiden natuurlijk niet verteld. De opdracht was hetzelfde als die tegen Flash. Al gauw bleek dat we een maatje te groot waren voor Emmen. Toen ook bleek dat het 5-1 systeem er bij hun nog niet goed inzat was het helemaal gebeurd.
Ludiek moment was wel dat de spelverdeler bij een vermeende opstellingsfout uiteindelijk naar de scheidsrechter uitriep: “Zeg me waar ik moet gaan staan dan ga ik daar staan!” Ze waren toen al een paar minuten aan het discusseren over de opstellingsfout. Het veld naast ons was toen al leeg. Het bleek dat de Bevers evenals in de eerste wedstrijd korte metten met hun tegenstander had gemaakt. Uiteindelijk wonnen we ook deze wedstrijd, die nooit een wedstrijd was, met 25-13.

De derde wedstijd was andere koek. De Bevers leken mij onbetwist het sterkste team van allemaal. Alleen maar meiden die in de afgelopen competitie hoog in de Topklasse C en B geeindigd waren. Mijn opdracht aan de meiden was: Ga gewoon lekker ontspannen spelen, deze wedstrijd hoef je niet te winnen, we hebben nog kansen genoeg. De reactie was: Ja, doei! We willen wel winnen. Het werd een spannende pot op hoog niveau. De Bevers namen in de beginfase een paar punten voorsprong waarop wij een tandje bijzetten en op onze beurt een paar punten voorsprong namen. De Bevers waren iets constanter en wij waren verdedigend iets beter.
Luid aangemoedigd door de ouders op de tribune wisten we boven de twintig een paar punten voorsprong te nemen. Het eerste setpunt voor ons werd nog weggewerkt door De Bevers maar in de volgende ralley sloegen ze de bal twintig centimeter achter de achterlijn. 25-23 voor ons!

Hoe fijn is het om in de pauze al zeker te zijn van een plaats in de Topklasse. De scheidsrechter moest ons uit de kantine halen met de mededeling: “Fijn dat jullie er al zijn maar die laaste twee wedstijdjes moeten toch echt nog gespeeld worden” De volgende tegenstander was Side-Out Slagharen. Zij deden mee om ervaring op te doen voor het nog komende Hoofdklasse toernooi. Over deze wedstrijd kunnen we kort zijn, hij werd gewonnen met 25-11.

Laatste wedstrijd was tegen Volco Ommen. Iedereen wilde die set spelen omdat er klasgenoten in zaten. Dus dat werden halverwege de set 3 wissels. Ook Volco bleek een maatje te klein. Uitslag: 25-10.
Na de terugreis arriveerden we tegelijkertijd met de MA1 bij de Meet en vernamen dat ook zij zich geplaatst hadden en dankzij de social media bereikte ons het bericht dat ook de MC1 volgend jaar Topklasse speelt.

Namens de MB1 Derk Jan de Haan